Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Nocte Obducta - Totholz (Ein Raunen Aus Dem Klammwald)

Nocte Obducta - Totholz (Ein Raunen Aus Dem Klammwald)

Label : MDD Records | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Vera : Het Duitse Nocte Obducta zit duidelijk in een geïnspireerde periode. Nog geen jaar na ’Mogontiacum (Nachdem Die Nacht Herabgesunken)’ verschijnt reeds een opvolger. Dat is ooit wel anders geweest, want na het experimentele, maar voortreffelijke ’Sequenzen Einer Wanderung’ was de band op sterven na dood en versplinterde zich in zijprojecten als Dinner Auf Uranos en Agrypnie.

Men kondigt aan dat de koers van vorig album voortgezet wordt, maar minder experimenteel en meer voeling hebbende met de old school roots. Toch manifesteert zich zeker geen stijlbreuk en is de typische sound van Nocte Obducta overal gevrijwaard gebleven. Het resultaat is een herkenbaar album met de nodige heftigheid, maar ook veel overgangen naar kalme en soms zelfs hemelse passages. Het instrumentale ‘Innsmouth Hotel’ opent deze schijf met dynamische, ietwat dissonante gitaarexploten zo kenmerkend voor de in het Duits zingende band. Het doet zelfs progressief aan, want er zijn verschillende wendingen in de textuur, maar zo kennen we de heren. ‘Die Kirche Der Wachenden Kinder’ begint uiterst vlot met gotische Katatonia achtige gitaren, maar de ruwe black metal screams wijzen een andere richting uit. Heimelijk gesproken passages kiezen voor een slepende begeleiding, terwijl het gitaarwerk vervolgens weer heel wat moois oplevert.

Naast zwartgeblakerde screams is er ook even een lage grunt – wat wil je met vier leden die vocaal hun mannetje staan – terwijl keyboards en orgel ook een vrij prominente rol opeisen. Rechtdoorzee gaan is er niet bij met Nocte Obducta. Na vier minuten houdt men in voor een prachtige verstilde passage, waarna men terug in crescendo gaat met ruwe verhaaltrend. Zo hebben we een blauwdruk van de verscheidenheid dat op dit album geëtaleerd wordt, want ook ‘Trollgott’ en ‘Totholz’ blijven nooit lang hetzelfde stramien aanhouden. Zelfs het rudimentair startende ‘Ein Stählernes Liedt’ valt plots stil voor plotse vredigheid met zwevende synths en cleane samenzang. De aanvang van ‘Liebster’ is vrij doomachtig, maar weldra heersen dissonantie en tegendraadse ritmes. Als uitsmijter is er het zestien minuten durende ‘Wiedergänger Blues’ dat uiteraard niets met blues te maken heeft, maar experimenteel en licht psychedelisch is. Het blijft lang stil met enige piano en akoestische gitaarfragmenten, maar bloeit later toch elektrisch open in schoonheid. Hier vind men werkelijk prachtige passages in, al vind ik het nummer op zich toch een beetje te lang met fragmenten die er – vooral in het begin – niet echt toe doen. Al bij al is dit toch weer een avontuurlijk hoorspel dat we zeer kunnen waarderen en zelfs de recente voorganger ietwat overtreft. Nocte Obducta blijft een intrigerende band!

<< vorige volgende >>