Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mors Principium Est - Embers Of A Dying World

Mors Principium Est - Embers Of A Dying World

Label : AFM Records | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Vera : Mors Principium Est kon na het uitstekende ’Dawn Of The 5th Era’ – dat uitgebracht werd eind 2014 – eindelijk volle gas geven en voluit touren. Een tournee met Onslaught, Spanje, het Verre Oosten, Japan,… hun aanstekelijke melodieuze death metal werd internationaal gewaardeerd. Maar het blijkt moeilijk te zijn om een tweede gitarist bij de les (lees: band) te houden: ook de Fransman Kevin Verlay is intussen uit de band verdwenen. Maar goed, gelukkig had gitarist Andy Gillion al wat nieuw materiaal bijeengesprokkeld en daar werd met de vierkoppige band aan gewerkt tot men in 2016 met de opnamen voor een zesde studioalbum kon beginnen. Voor de mix en mastering ging men, net als voor het vorige wapenfeit, naar Zweden om samen te werken met Thomas ‘Plec’ Johansson in de Panic Room studio. Het resultaat is ‘Embers Of A Dying World’ en die zinsnede doet me meteen denken aan ‘Embers Fire’ van Paradise Lost. Dat even terzijde, want laat ons het hebben over de muzikale ontwikkelingen in de elf nieuwe songs van deze Finnen.

Met een dramatisch, orkestraal intro ‘Genesis’ worden we naar de eerste energieke knaller ‘Reclaim The Sun’ gevoerd, al meteen de track waarvoor ook een videoclip gemaakt is. Het melodieuze gitaarwerk en de strakke ritmes worden vervolledigd met de erg ruwe, maar verstaanbare grunts van Ville Viljanen. Het is een jachtig en snel nummer met een verfijnde gitaarsolo als knappe eyecatcher. Men houdt het uptempo en dynamisch in het licht epische ‘Masquerade’ (slepende zang op jachtige gitaarornamenten), het strakke ‘Into The Dark’ en de bonus track ‘The Drowning’ die wat trager aanvangt. Naast de ruwe zang en het fantastische gitaarwerk is er een bijkomend element dat niet over het hoofd te zien is: de songs worden rijkelijk geornamenteerd met dikke lagen orkestrale arrangementen, soms op de achtergrond, soms als cello of viool in een solospot. Veel songs zijn vijf à zes minuten lang en dit geeft de band de gelegenheid om alles mooi uit te werken. Eén van de opvallende tracks is het kalme ‘Death Is The Beginning’, wat in feite de betekenis van hun bandnaam is. Van bedachtzaam tokkelende gitaren en frêle vrouwenzang (slechts één strofe) naar ruwe mannenzang, een intermezzo met cello en piano en een prachtige gitaarsolo doen ons echt genieten van deze song. Ook de volgende songs hebben de boeiende opbouw van rustig naar ultra energiek, opgeluisterd door klaterende arpeggio’s en met het korte ‘Agnus Dei’ nog als enig moment van bezinning. De twee laatste songs zijn weer volgestopt met veel lagen, zodat je meermaals moet luisteren om alles thuis te brengen, maar de aanstekelijke refreinen van de heren helpen ons om het bos door de bomen te zien. Al spoedig zaten wij met enkele van hun rijke melodieën in ons hoofd. En zo kennen we ze: ruw, maar ook heel melodieus. Weer een heel vet album!

<< vorige volgende >>