Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Draconian - Sovran

Draconian - Sovran

Label : Napalm Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Na de release van het uitstekende opus ’A Rose For The Apocalypse’ (2011) hoorden we opvallend weinig van ons favoriete Zweedse doom/gothic gezelschap Draconian. Toen kwam het bericht dat zangeres Lisa Johansson de band verlaten had om zich op het familiale leven toe te leggen. Een lange zoektocht naar de geschikte vervanging eindigde in Zuid-Afrika (!) waar ene Heike Langhans bereid was om een nieuw leven te starten in Zweden. Maar natuurlijk was het vooral haar topstem die de doorslag gaf bij de aanwerving. Deze bezettingswijziging is één van de redenen waarom er vier jaar tijd ligt tussen de voorganger en ‘Sovran’ en de band ook niet te zien was op het podium.

Gelukkig is alles goed gekomen. We twijfelden daar niet aan want het Draconian geluid wordt immers bepaald door de composities van gitarist Johan Ericson en de dichterlijke teksten van zanger Anders Jacobsson. Wanneer we niet stellig wisten dat Lisa uit de band gestapt is, dan had men ons kunnen diets maken dat zij dit ingezongen heeft. Het timbre van nieuwe zangeres Heike Langhans is namelijk vrij identiek aan haar voorgangster: beheerst, zuiver en met smachtende weemoed. Zo biedt ‘Sovran’ ons negen songs van zes tot negen minuten die je meevoeren in een verregaande melancholie, een orgie aan melodieuze leads en het contrast tussen de dromerige, droeve vrouwenzang en de sappige, forse grunts van Anders. Dit is een manifest van hoogwaardige doom/gothic metal zoals alleen Draconian dat kan. Vanaf het tweede nummer ‘The Wretched Tide’ horen we ook beklijvend gesproken passages vol passie en fatalisme nu en dan, terwijl viool heel sporadisch in de zwevende textuur verwerkt is.

Hoogtepunten aanduiden is overbodig daar het niveau constant torenhoog is. Luister maar eens naar ‘Stellar Tombs’ met zijn strakke acceleraties of naar het ontzag voor het universum in ‘No Lonelier Star’, want dit album is ten slotte een oproep tot meer bewustzijn van kosmische verbondenheid. Hoewel het tempo overwegend traag is, zijn pittige stukken ingebouwd waar men het vuur opstookt, maar steeds melodieus en met een grote aandacht voor de duistere atmosfeer. ‘Rivers Between Us’ wordt opgesmukt door cleane zang van Daniel Anghede (Crippled Black Phoenix), maar de gesproken stukken klinken hier bijzonder dramatisch. Na het aangrijpende slotnummer ‘The Marriage Of Attaris’ beseffen we dat we even van deze wereld weg geweest zijn om ons te wentelen in de bitterzoete romantiek van deze uitzonderlijke band. In samenwerking met topproducers als David Castillo en Jens Bogren is de productie perfect. Dit is niet alleen verplichte kost voor fans van My Dying Bride of Saturnus en gotische liefhebbers, maar voor iedereen die houdt van prachtige emotionele muziek.

<< vorige volgende >>