Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Angellore - Errances

Angellore - Errances

Label : Wormholedeath Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : In juli 2007 vond in de Franse stad Avignon, meerbepaald tijdens het theaterfestival, een toekomstbepalende ontmoeting plaats tussen twee muzikanten met een uitgesproken smaak: Walran met zijn folk en doom aspiraties en Rosarius met zijn gotische voorkeur. Dit markeert de start van Angellore, een atmosferische doom/death metal band waarvan het debuutalbum 'Errances' (dit betekent 'omzwervingen') een veelbelovend werkstuk is voor melancholische zielen. Men ging hierbij niet over één nacht ijs, want het duo bracht in het verleden talrijke demo's en EP's uit en nodigde drummer Ronnie uiteindelijk uit voor een organische klank van het slagwerk. Oudere songs werden geperfectioneerd om op 'Errances' te verschijnen en ook een nieuwe song ('Where Roses Never Die') vond zijn weg naar dit welluidende debuut.

Angellore geeft als voornaamste invloeden Saturnus, Draconian en Empyrium op en dat is dan ook overduidelijk vanaf de imposante, acht minuten durende openingstrack 'Dans Les Vallées Eternelles'. Dit is atmosferische doom metal zoals we ze graag horen: met sierlijke, huilende gitaarsolo's waar Saturnus een patent op heeft. Grofkorrelige extreme zang wordt afgewisseld met serene cleane stukken, terwijl de viool van gastmuzikant Catherine Arquez vol weemoed klinkt tussen de zwevende synthesizerlagen. Men bouwt enkele pittige acceleraties in, zodat dit niet enkel een feest der inertie is. Dat gebeurt eveneens in het al even meeslepende 'Tears Of Snow' met zijn bedachtzame grunts en cleane gotische zang tijdens een sneller fragment. Een knap einde op klassieke piano leidt ons naar de meest afwijkende, maar erg aanstekelijke track. 'I Am The Agony' vangt aan met gedecideerde basklanken en verheven koorzang, maar wordt via zijn onweerstaanbare gitaarmeanders weldra erg stompend en rockend. Het refrein met wat dromerige vrouwenzang kan zo een hit worden in ware Draconian-stijl. Het zat in ieder geval al meteen in ons geheugen gebeiteld. In acht genomen dat dit doom/gothic metal is, bouwt men verfrissend veel afwisseling in. Zo klinkt 'Weeping Ghost' wat folky met zijn akoestische gitaren en cleane zang, maar ook hier is er een majestueuze uitval waarbij de zang eerder aanleunt bij (gematigde) black metal. Het korte 'Errance' is echt een bedachtzame omzwerving met seculiere cleane zang. Er resten ons dan nog twee lange doom epossen, waarbij de zang in 'Where Roses Never Die' een avontuurlijk parcours volgt, inclusief een gesproken stuk en enige stukken met vervorming. Met piano en viool blijft men sierlijke accenten aanbrengen, ook in afsluiter 'Shades Of Sorrow' waarin de interactie tussen cleane en ruwe zang erg geslaagd is.

Deze muziek wordt bovendien perfect geïllustreerd door het kunstzinnige artwork waarin het wemelt van gevallen engelen, massieve tombes en de mist die de grens tussen leven en dood een vage aura geeft. Elke melodieuze doom metal fan zou dit door Florent Krist geproduceerde album verplicht in zijn bezit moeten hebben! Wat een klasse!

<< vorige volgende >>