Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Ocean - Pelagial

The Ocean - Pelagial

Label : Metal Blade | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Jasper : The Ocean kabbelt weer verder. Eerlijk gezegd geloofde ik het allemaal wel na 'Precambrian'. Op die plaat en daarvoor (op mijn all-time favoriet 'Aeolian') zo'n beetje alle gave zangers uit de hardcore wereld te horen waren van Sean Ingram tot Dwid Hellion. Echter op de platen erna werd dapper geprobeerd met een onbekende nieuweling hetzelfde rendement te halen. Een mission impossible natuurlijk. Deze Loïc Rosetti heeft dan wel een indrukwekkend bereik, ik kreeg toch het gevoel naar een soort zwaar bezuinigde versie van mijn favoriete band te luisteren. 'Heliocentric' vormde met zijn musical-achtige opbouw, idem zeikteksten en geringe knalmomenten het dieptepunt, maar ook 'Anthropocentric' kon bij lange na niet tippen aan zijn legendarische voorgangers. Robin Staps geeft echter niet op en met 'Pelagial' komt hij gelukkig alweer een stuk sterker voor de dag.

Meest saillante detail van deze release is dat hij volgens de officiële lezing bedoelt was als een instrumentaaltje zoals debuut 'Fogdiver, daar Rosetti met stemproblemen kampte. Rosetti herstelde echter, en dus werd de plaat ook nog volledig ingezongen waarna de band besloot het werk zowel met als zonder zanger uit te brengen als dubbel album. Dat is althans het verhaal in de bio, want ik geloof er geen klap van. 'Pelagial' met zang klinkt veel te goed en uitgewerkt en gearrangeerd voor vocalen en bovendien is Staps er de man niet naar om ook maar iets aan het toeval over te laten. Het belangrijkst wat mij betreft is dat de heftige stukken weer bruut mogen klinken en de rustige stukken niet teveel als het Koningslied.

Afbreuk aan de heftigheid doen de teksten. Het is begrijpelijk dat je niet je hele carrière over bloeddorstige zeebeesten kunt blijven brullen (“Queen Of The Food Chain”!!!), maar van de omslachtige levensvragen en pseudofilosofische verhaaltjes waar Staps mee aankomt doen krijg ik geen zin ergens tegenaan te beuken zoals dat vroeger (nogmaals “Queen Of The Food Chain”!!!) wel het geval was. Maar goed, zoals het vroeger was heh...Afijn. Heden ten dage is The Ocean een helemaal niet verkeerde super bombastische progressieve metal band met een megalomane bandleider en net te lange nummers. Op zijn best raakt het bijna aan de genialiteit van vorig werk, tijdens de zwakkere momenten waan je je in een Peter Pan musical. Ik kan niet zeggen dat ik er persoonlijk diep door geraakt werd, maar dit plaatje draait wel degelijk zijn rondjes. Laat ik het daarom een degelijke aanwinst van de Oceanische discografie noemen.

<< vorige volgende >>