Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Naglfar - Teras

Naglfar - Teras

Label : Century Media | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Vera : We hebben geduld moeten oefenen vooraleer we het zwartgeblakerde kunst- en vliegwerk van Naglfar terug op hoog volume door de speakers konden jagen. Vijf jaar om precies te zijn, want voorganger 'Harvest' dateert al uit 2007. Intussen kregen we in 2011 de melding dat het rigoureuze extreme metal combo uit Umea verder gaat als trio. De ritmesectie is opgestapt. Op dit zesde studioalbum 'Téras' neemt gitarist Marcus E. Norman ook de bas en keyboards voor zijn rekening. Vreemd dat zanger Kristoffer Olivius dat niet deed, want hij was aanvankelijk toch de bassist van de band. Tweede gitarist Andreas Nilsson is ook nog aan boord en voor de drums deed men beroep op "een Belg die het gemaakt heeft”: Dirk Verbeuren. We kennen hem van trouwe dienst in Soilwork en Scarve en onlangs kwam ik hem ook tegen op het nieuwe soloalbum van Jeff Loomis. Zijn technische capaciteiten staan dus buiten kijf.

Dat is ook wel nodig op 'Téras' want Naglfar mag dan niet tot de meest actieve black/death metal bands horen, wanneer ze iets doen, dan doen ze het goed. We gaan hier niet discussiëren of dit nu black, death of thrash metal is (het eerste overheerst), maar in ieder geval heeft Naglfar een aantal songs geschreven die uitermate heavy, en in de meeste gevallen ook erg snel, de kamer binnen denderen. Er is ook een zekere grootsheid, al te merken in het aperitief (op het) 'Téras': slepend, beetje koorzang, sierlijke leads… Maar dan schakelt men voor 'Pale Horse' in een hogere versnelling. Een beestige schreeuw is het sein voor Kristoffer's in vitriool gedrenkte stem, verhalend en scherp boven een muur van gitaren. 'III: Death Dimension Phantasma' is zelfs nog harder, maar er zijn telkens ook stukken met slepende gitaren. Overwegend is dit album echter beenhard, meedogenloos en overweldigend. Bands die een soortgelijke, geslaagde mix van extreme muziek maken zijn Behemoth en Belphegor. Genadeloze doorrammers zijn nog 'An Extension Of His Arm And Will' en 'Invoc(H)ate' (met gescandeerde titel). Het vierde nummer 'The Monolith' heeft een epische schoonheid. Met zijn geheimzinnig begin en slepend timbre neemt dit inderdaad monolithische proporties aan. Het mediumtempo 'The Dying Flame Of Existence' heeft ook die grootsheid. Met een ultieme rauwheid spit Olivius zijn misantropische teksten over ons uit, terwijl het melodieuze gitaarwerk over onze hoofden zweeft. Deze uitsmijter heeft ook die koorzang en verhevenheid van het beginnummer. Heftigheid wordt tevens afgewisseld met tragere stukken in het rockende 'Bring Out Your Dead'. Heel beklemmend is 'Come Perdition'. De drums creëren een apocalyptische sfeer in het begin. Er zijn hevige blastbeats, maar het overwicht is slepend met een morbide, sinistere stem om de schelle gitaren in de pas te houden. Schitterend! Het artwork is van Niklas Sundin (Dark Tranquillity).

IJskoud aanbevolen want de productie klinkt vet en er valt niet te zeuren over zachtere tendensen, terwijl de muziek toch subliem gearrangeerd is.

<< vorige volgende >>