Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Megadeth & Trivium

Groningen Spot Groningen 14 juni 2016

Megadeth stond in de afgelopen jaren al eerder in het Groningse Oosterpoort, tijdens de tour voor de ietwat tegenvallende ’Super Collider’. Die avond was een groot succes en gelukkig heeft de organisatie de band – die op dit moment het sterke ’Dystopia’ live aan het promoten is – teruggehaald. En maar goed ook, want los van het feit dat ondergetekende eindelijk weer een grote metalband om de hoek kan zien, is deze dinsdagavond wederom een groot succes en zelfs één van de betere concerten die ik van de band heb gezien. Als special guest is Trivium – die op dit moment op eigen headline-tour is – aan het programma toegevoegd.

Door: Nima

Trivium behoort tot één van de best-lopende bands van tegenwoordig, maar ik heb de poeha rondom deze band nooit begrepen en het is nooit mijn band geweest. Sterker nog, eerlijk gezegd vind ik er geen reet aan en de muziek van de heren werkt mij zelfs op de zenuwen. Sorry, maar ik had echt geen haast om er vanaf het begin van het optreden aanwezig te zijn, en als ik de (overigens goed gevulde) zaal binnenloop is de band al aan het spelen. Of ik de muziek nu leuk vindt of niet, ik kan natuurlijk niet ontkennen dat de heren hun zaken op alle fronten goed op orde hebben en een professionele show weggeven. Daarnaast kunnen ze rekenen op een goed geluid, waardoor de muziek de nodige impact heeft. De band mag dan ook rekenen op positief respons van het publiek. De vele pogingen van zanger/gitarist Matt Heafy om het publiek in beweging te krijgen zijn echter nauwelijks succesvol, maar goed, dat krijg je wanneer je opent voor een grotere act, en dan ook nog op een dinsdagavond.



Uiteraard komen we allemaal voor Megadeth en al vanaf de intro is de avond al een succes. Het podium is bovendien mooi aangekleed en het decor is simpel maar heeft zeker uitstraling, en met de grote logo pronkend op de achtergrond oogt het geheel machtig en episch. De band knalt haar set open met één van hun sterkste en meest populaire songs, ‘Hangar 18’, waarbij het publiek ook gelijk alle remmen losgooit. Complimenten voor de geluidsmensen, want het geluid is helder en moddervet, en staat voor de verandering eens niet irritant hard. Mustaine is daarnaast erg goed bij stem en heeft bovendien een fantastische band om zicht heen. Gitarist Kiko Loureiro (Angra) is een absoluut een aanwinst en op de drums heeft men voor deze tour beroep gedaan op Dirk Verbeuren (o.a. Soilwork), die zijn werk voortreffelijk doet.



De set wordt vervolgd door ‘Wake Up Dead’ en als men daarna één van mij persoonlijke favorieten, het fantastische ‘In My Darkest Hour’ inzet, kan de avond voor mij al niet meer stuk. In tegenstelling tot zijn collega Heafy heeft Mustaine geen enkele moeite nodig om het publiek mee te krijgen. Sterker nog, hij hoeft zelfs geen woord te zeggen en met een enkel handgebaar heeft hij de fans al aan het zingen en headbangen. Uiteraard is men op tour om de nieuwe prachtplaat, ‘Dystopia’, te promoten, en die komt in eerste instantie aan bod met ‘The Thread Is Real’ en ‘Post American World’, echter met een van de publieksfavorieten, ‘She-Wolf’, daartussen. Alhoewel de band en het publiek al vanaf het begin goed op dreef zijn, komt de eerste extraknaller met ‘Sweating Bullets’, waarbij de furieuze, opgefokte uitstraling waar Mustaine altijd patent op had eindelijk naar voren. Ook met de daaropvolgende ‘Poisonous Shadows’ (van ‘Dystopia’) lijkt hij er steeds mee zin in te krijgen.



Ik moet wel zeggen dat sinds de beste man Jezus gevonden heeft hij een stuk milder is geworden. Over zijn spel en zijn zang kan ik weinig zeggen, want hij is gewoon goed. Maar voor de rest is hij vooral rustig en oogt zelfs een beetje moe en oud. Hij is zichtbaar in vrede, en al gun ik het hem van harte, mis ik die oude, “boze” en vooral cynische Mustaine wel een beetje. Dat wordt ook vooral duidelijk tijdens ‘Trust’ en ‘À Tout Le Monde’ die met veel meer gevoel worden gezongen als het agressievere werk. Vooral tijdens het laatstgenoemde wordt het duidelijk waar Mustaine’s voorkeur tegenwoordig ligt. Overigens bewijst Verbeuren tijdens deze nummers tot één van de beste drummers van tegenwoordig te behoren.



Ter aankondiging van ‘Fatal Illusion’ (ook van ‘Dystopia’) laat Mustaine de naam Nick Menza, die een paar weken voor het optreden kwam te overlijden, vallen, maar zegt verder niet veel over zijn voormalige drummer. Wel een beetje jammer, maar goed, het gaat erom dat hij dat in ieder geval ter sprake brengt, toch? Nou ja, van mij had hij daar best iets meer aandacht aan kunnen besteden. Maar goed. Wanneer de band ‘Tornado Of Souls’ inzet bereikt de avond een nieuwe hoogtepunt en het lijkt alsof er ineens – zowel op het podium als in het publiek – een nieuwe energie vrijkomt. Er ontstaat zelfs een aardige moshpit en het is duidelijk dat de fans vooral voor de oude shit zijn gekomen, en met name het materiaal van ‘Rust In Peace’.



Wat zou het toch zijn geweest als men juist nu ‘Hangar 18’ had ingezet? Ik wil het niet echt een “anticlimax” noemen dat men daarna het titelnummer van de nieuwe plaat inzet, maar juist een oud nummer had de sfeer nog meer omhoog getild. Dat komt echter gelijk wanneer ‘Symphony Of Destruction’ wordt gespeeld, gevolgd door ‘Peace Sells… But Who’s Buying’, waarbij ook mascotte Vic nog even het podium opwandelt. En daarmee vermoed ik al dat het er bijna opzit, en dat we alleen nog die ene verplichte “toegift” krijgen. En inderdaad, na ‘Peace Sell…’ verdwijnt de band van het podium en enkele momenten zet Mustaine ‘Holy Wars…’ in, die uiteraard voor (bijna?) een ieder hét finale hoogtepunt is. Mustaine bedankt het publiek uitgebreid en is – nogmaals – zichtbaar tevreden en bovendien oprecht dankbaar! Megadeth kwam, zag en overwon Groningen opnieuw. Megavet! En laat deze bomvolle zaal en succesvolle avond een boodschap zijn voor de organisatoren: meer grote metalbands in Grunn aub!

Met dank aan de smartphone freaks en YouTube helden voor de beelden!

<< vorige volgende >>