Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Uriah Heep & Mamilla

Bergen Op Zoom Gebouw T 15 juni 2015

Met 45 jaar op de teller, 24 studioalbums op zak en intussen honderden zo niet duizend of meer shows gespeeld zou toch niemand Uriah Heep een pensioen misgunnen. Daar denken de heren zelf anders over. Na het uitstekende ‘Outsider’ uit 2014 ging de band weer uitgebreid op pad. Uriah Heep is ondanks het succes altijd de vriendelijke down to Earth rockband gebleven die liever drie shows in kleine clubs speelt, dan een keer een grote maar onpersoonlijke show in een enorme zaal. Ook dit keer weer drie concerten in Nederland, en ondergetekende was er namens LoM bij in Bergen Op Zoom.

Door: Jori

De support van de avond werd verzorgd door het Zeeuwse Mamilla, die stevige gitaarrock (drie gitaristen!) op het publiek losliet. Mamilla heeft al eerder de support verzorgd voor Uriah Heep, maar ook voor Y&T en zelfs ZZ-Top. De show werd dit keer helaas geplaagd door een bizar slecht afgesteld geluid. Ter illustratie: de achtergrondzang stond zowaar nog harder dan de microfoon van hoofdzanger Ruud (die door zijn bril en kapsel nog het meest wegheeft van Sjakie uit de komedieserie Flodder). De band liet zich niet uit het veld slaan en bracht een leuke selectie van hun gitaarrock ten gehore. Een spotlightpositie in de band is weggelegd voor gitarist Rick, die dat zelf niet zo door schijnt te hebben. Met een leuke interpretatie van Adagio in G-mineur van Albinoni wist hij behoorlijk wat indruk te verwerven met zijn uitstekende gitaarspel. Tegen het eind van de show werd het geluid beter, waardoor de band ook wat meer loskwam. Leuke live band blijft dit, maar degene die deze avond het geluid heeft afgesteld mag wel weer eens op bijscholing.

Van slecht geluid was bij Uriah Heep geen sprake. Openend met ‘Speed Of Sound’ kwamen de rockveteranen een voor een het podium op, waar ze met groot applaus onthaald werden. De band peesde gelijk door met ‘The Hanging Tree’ van het uit 1977 afkomstige ‘Firefly’. Met zijn kenmerkende gevoel voor humor meldt zanger Bernie Shaw ons dat het bij ons in Nederland toch altijd veel leuker is dan in hun eigen Engeland, en dat we van geluk mogen spreken dat onze zuiderburen zulk uitstekend bier kunnen brouwen. Volgend op nog twee nummers van ‘Outsider’ komen we aan bij de eerste echte klassiekers; ‘Sunrise’ en ‘Stealin’. Vooral die laatste zingt altijd zo lekker mee (wohoo, wohoo, aah, aah, aah!) Wat volgt is een onderhoud van Bernie over het ontstaan van progrock en de radiostations die niet zo blij waren met de veel te lang nummers. Natuurlijk deed Uriah Heep mee aan die trend van lange nummers, en dus krijgen we ter illustratie het mooie en tegelijkertijd maffe ‘Magicians Birthday’ te horen. Dit nummer zou je anno 2015 waarschijnlijk op veel hoon komen te staan, maar in 1972 kon dit allemaal nog wel. Na het mooie ‘What Kind Of God’ (‘Wake The Sleeper’, 2008) krijgen we nog twee nummers van ‘Outsider’. Daarna was het tijd voor het lange ‘July Morning’ en nog zo’n klassieker, ‘Lady In Black’, waarop het publiek uiteraard de hoofdrol vervulde. In de encore werden we nog getrakteerd op ‘Gypsy’, het nummer waarover destijds een recensent de beruchte woorden sprak: ‘If this band makes it, I’ll have to commit suicide.’ En geheel in stijl werd het concert afgesloten met wereldhit ‘Easy Livin’, opvallend genoeg het enige nummer van het befaamde album ‘Demons & Wizards’ die avond. ‘The Wizard’ van dit album was als nummer de grote afwezige van de avond, maar ik heb geen klachten gehoord van het publiek, dat tevreden naar huis ging.

<< vorige volgende >>