Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Slayer & Born From Pain

Kerkrade Rodahal 6 juli 2013

Een avondje Slayer is voor veel metalheads misschien niet ontzettend bijzonder. Je weet immers wat je krijgt en dat wordt nagenoeg altijd ook op dezelfde wijze geserveerd door deze iconische Amerikanen. Voor mij was deze vrijdag in juni echter wel degelijk speciaal om meerdere redenen. Het zou een avond worden die in het teken stond van afscheid. Afscheid voor mij als Lords Of Metal, want na een aantal jaar vlijtige dienst houd ik het voor gezien. Waar beter af te sluiten dan bij de meest karakteristieke metal band die er bestaat? Bovendien was ik er in mijn negenentwintig levensjaren tot nu toe steeds in geslaagd om ze te vermijden en dat is natuurlijk schandalig, al helemaal voor een Lord of Metal. Naast dit verder totaal niet heel erg verdrietige feit was er echter ook een zwaarder afscheid om bij stil te staan; het overlijden van oud-Slayer gitarist en mede-oprichter Jeff Hanneman. Het zou interessant zijn om te zien hoe de band daar mee om zou gaan.

Door: Jasper

Fotograaf: Rudolf Van Der Vegt

band imageEerst was daar echter nog de zaal in Limburg, en het zeer passend gekozen voorprogramma Born From Pain. De metalcore veteranen uit de mijnstreek zijn namelijk in deze omgeving opgegroeid met Slayer, en openen voor je jeugdhelden is natuurlijk altijd bijzonder. Wat opvalt is dat de leden zelf ook niet de eeuwige jeugd hebben. Bij zanger Rob Franssen zijn zowel de eerste grijze haren als een buikje te bespeuren, en ook de rest van de band heeft betere tijden gekend. Dat geldt trouwens ook voor de muziek. De Born From Pain van nu is toch een stuk minder overtuigend dan die van vroeger met zanger Che Snelting. Dat ligt niet alleen aan de wat zouteloze brul van Franssen, de muziek zelf knalt ook nergens, of het moet tijdens de technische mankementen zijn. Nee, het publiek dat in de zaal staat is minder goed opgewarmd dan de slimmeriken die besloten dat nog even buiten in het zonnetje te doen.

band imageEn dan is het wachten op Slayer. En wachten. En nog meer wachten. Ruim anderhalf uur mag het publiek zich indrinken van Tom Araya en zijn mannen. Dat schijnt te liggen aan een van de gitaarversterkers die tijdens de sound check maar blijft rammelen. Rond de klok van tien besluit de band dan toch maar van start te gaan, temeer daar de Rodahal een curfew van elf uur heeft en de setlist daardoor dus steeds verder slinkt. De band start hard en strak met 'World Painted Blood' en 'Hallowed Point'. Daarna gooit Araya er een welgemeend “thank you for your patience” uit om verder te hakken met een van mijn persoonlijke favorieten 'War Ensemble'. Over Jeff Hanneman overigens nog geen woord. Wel over het tien(!)-jarige jongetje dat uit zijn dak gaat op zijn vaders nek vlak voor het podium (voor 'Stain of Mind') en over het verdwijnende gedoogbeleid in Nederland (voor 'Mandatory Suicide'). 'Chemical Warfare' passeert ook de revue en Slayer blijkt ook met een “halve” originele line-up gewoon nog een strakke oorlogsmachine te zijn die het credo “niet lullen maar spelen” lijkt te hebben uitgevonden. Ik krijg zowaar nauwelijks de kans om mijn longen te testen en eindelijk eens oprecht “Slllaaaaayyyeeeeuuuurrrr!!!!” te brullen… Mooi om te zien is dat Paul Bostaph het gemis van Dave Lombardo goed en nagenoeg foutloos opvangt zij het wat onopvallend, terwijl Gary Holt juist wat extra's biedt en live een veel betere solist is dan Kerry King. Qua sfeer is het optreden wat vlak, ook omdat er niets over Hanneman gezegd wordt en het publiek dus naar een routine set lijkt te kijken. Pas bij de laatste twee officiële tracks 'Dead Skin Mask' en 'Raining Blood' ontstaat er iets van vuur tussen de band en het publiek, een vuur dat uiteraard hoog oplaait tijdens de verplichte toegiften 'South Of Heaven' en Slayer-track aller Slayer-tracks 'Angel Of Death'. Pas als de klok elf slaat en Slayer het na een dik uur voor gezien houdt laat Araya even een wat menselijkere kant van de band zien door kort het publiek te bedanken voor hun support na het overlijden van Jeff: “we miss him very much”. Het is het einde van een Slayer-waardig optreden dat misschien weinig bijzonder was maar wel precies bood wat je van de band zou verwachten. Ik mag dan stoppen met schrijven over metal en bandleden mogen dan de band verlaten; de Slayertrein dendert door. Dat is een ding dat zeker is.

<< vorige volgende >>