Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Epica - Retrospect

Eindhoven Klokgebouw / Strijp S 23 maart 2013

'Als je het doet, doe het dan goed!'. Epica moet zoiets in hun achterhoofd hebben gehad toen ze deze show aan het opzetten waren. Als je immers voor meerdere albums al een jubileumshow hebt gehad, moet je dat natuurlijk wel overtreffen. Ze hebben voor hun tienjarig bestaan een zeventig-koppig orkest en koor laten overvliegen uit Hongarije, en vanavond staan ze voor 4500 mensen vanuit 51 verschillende landen in het uitverkochte Klokgebouw. Dit wordt een drie uur durende show met vuurwerk, special guests en een prachtig orkest op de achtergrond.

Door: Melanie

Fotograaf: Melanie

Vlak voor de show begint worden er videoboodschappen afgespeeld; felicitaties van mede muzikanten waaronder Stream of Passion en Doro. Kort hierna wordt de muzikale intro ingezet. Echter; van beide heb ik helaas niets meegekregen omdat ik me toen nog door het iets-te-stugge-publiek aan het worstelen was om bij het uiterst teleurstellende fotografenhoekje te komen. Tegen de tijd dat de lichten uitgaan heb ik door foute instructies van het personeel alle hoeken van het Klokgebouw al gezien, en ben ik ondertussen op de hoogste leuning geklommen die ik kan vinden. Let the show begin…

band imageDe show wordt geopend met een prachtige muzikale intro die na een minuut of vier overloopt in de intro van 'Monopoly On Truth'. Dit nummer heeft in het begin een prachtig maar kort koorstuk, wat al gelijk laat zien hoe Epica klinkt met een koor. Wanneer de drums en gitaar er dan bijkomen grijpt het me bijna bij de keel. Het is zo machtig, zo overweldigend en zo bombastisch! Op een goede manier, dat zeker, maar het doet wel wat met je. Tijdens 'Sensorium' blijkt hoe goed het koor, het orkest, de band en Simone op elkaar zijn afgestemd. De vocalen komen perfect boven het samenhangend geheel van muziek uit, maar ook lijkt het alsof ze altijd in deze formatie optreden. Het is zo vanzelfsprekend, zo natuurlijk. In het eerste deel van de show krijgen we veel nummers van 'The Divine Conspiray' te horen, zoals 'Unleashed', 'Martyr of the Free Word', 'Chasing The Dragon' maar ook de op single uitgebrachte 'Never Enough'. Simone doet na deze nummers een stapje achteruit, en daarbij wordt de aandacht gevestigd op de muziek en de muziek alleen. Al snel wordt 'Presto' geïntroduceerd, een cover van Vivaldi, waarbij de dirigent dit keer eerste viool speelt. Deze versie kennen we al van 'The Classical Conspiracy', maar wanneer je dit live mag aanschouwen is dit zo veel beter. De energie spat er vanaf, en ook dit nummer gaat veel te snel voorbij.

Voor ik het weet wordt de eerste verrassing aangekondigd: Floor Jansen komt al snel op het podium om Simone te vergezellen tijdens het prachtige klassieke 'Stabat Mater Dolorosa', een cover van Pergolesi. Tijdens dit nummer lijkt Simone wel even helemaal tot rust te komen, zo zuiver en helder komt dit nummer haar keel uit. Floor's stem danst om die van Simone heen, en samen brengen ze het nummer op prachtige wijze naar buiten. De zaal lijkt iets gekalmeerd, en op rustige wijze worden er twee doeken en twee dames de zaal ingerold. De meiden dansen in de doeken op 'Twin Flames', een prachtige voorstelling. Ik ben eerlijk gezegd meer met de dansers bezig dan met het nummer, wat een kunst. Ook moet ik eerlijk bekennen het laatste album nauwelijks te kennen, dus verschillende nummers zijn op een bepaalde manier langs me heen gegaan. Wel was het uitermate opvallend dat tijdens 'Serenade of Selfdestruction' Simone verbazingwekkend goed bij stem was. In andere nummers zat ze er af en toe naast, maar dit was perfect.

Persoonlijk vond ik het ook mooi om te zien hoe Epica in z'n geheel een stap achteruit nam, en het orkest en koor het werk liet doen. Tijdens deze minuten krijgen we een medley te horen van o.a. 'Feint', 'Fools of Damnation', 'Run For A Fall' en 'Mother of Light'. Een diverse en klassieke medley met een eigen draai, heel erg mooi. Deze medley was al een verrassing op zich, maar de band kondigt al snel aan een nummer te hebben geschreven speciaal voor vanavond. 'Retrospect' is een nummer zoals we dat van Epica kennen, het past prima bij de avond en bij de andere nummers. De afgelopen zes jaar zijn wat Epica betreft voorbij gevlogen. Voor mijn idee is The Divine Conspiracy een vrij recente plaat, en is Ad vorig jaar pas uit de groep gestapt. Door dit scheve beeld op de tijd vergeet ik af en toe wel eens dat Epica zo groot is geworden. Ze zijn niet meer de band die dertig keer per jaar in een zaal in Nederland spelen die bij lange na niet uitverkocht is. Dit blijft echter wel een tienjarig jubileum, en wat is een feestje zonder de mannen die de band hebben geholpen groot te worden? Voor het nummer 'Quietus' is de originele formatie van de band uitgerukt, en komen Yves Huts, Jeroen Simons en Ad Sluijter het podium op. Het is een vreemd gezicht, maar het is prachtig om te zien hoe ook deze mannen het oppakken alsof ze nooit zijn weggeweest.

band imageNa 'Quietus' gaat de band af, en komt Coen z'n verhaal doen. Net als ieder ander bandlid bedankt hij de hele zaal, en laat ze even lekker brullen. Het gebrul wordt echter nog luider wanneer hij de reden achter dat grote camerageschut onthult: een dvd… Alle vermoedens zijn waar, er komt een dvd van deze show! Met dat in het achterhoofd gaat de hele zaal, inclusief ik, volgens keihard los op 'Cry For The Moon', een nummer wat normaliter al prachtig is maar met een orkest erachter is het helemaal adembenemend. Headbangen is overigens niet aan te raden met een zware camera op je rug en hakken aan, maar godver… Die nekpijn was het zó waard! Absoluut het vetste nummer van de hele show, alhoewel het wel een nek-aan-nek race was met 'Sancta Terra', die samen met Floor werd gezongen. Het geluid van Simone en Floor zijn twee compleet verschillende, maar ze vullen elkaar erg mooi aan. Floor is een van de meest getalenteerde zangeressen uit de metalscène, en bijna alles wat ze aanraakt veranderd in goud. 'Sancta Terra' is op deze manier nog mooier, en ze ontvangt dan ook een immens luid applaus wanneer ze voor de tweede en helaas laatste keer afgaat. Epica sluit de eerste toegift af met 'Design Your Universe', waar er ruim gebruik wordt gemaakt van vuurwerk, lasers en vonken. Deze vuurshow is door de hele setlist verwerkt, uiteraard, wat een prachtige toevoeging was aan dit machtige concert. 'Design Your Universe' draagt voor velen een mooie boodschap met zich mee, en dat benadrukt de band vanavond. Ga je dromen achterna, want jij bent de enige die ze kan waarmaken. Je leidt je eigen leven, je bepaalt zelf waar je komt. Zo sta je als twaalfjarige vleermuis bij je eerste Epica concert, en zo sta je als eenentwintigjarige tussen grote namen te fotograferen, schrijvend voor een groot metalzine. Wat er allemaal wel niet door me heengaat, tijdens zo'n concert…

Tijdens de laatste toegift worden 'Storm The Sorrow' en de welbekende afsluiter 'Consign To Oblivion' gespeeld. Na een regen van vonken die letterlijk de hele zaal doortrekken en een muur van gejuich, geschreeuw en een lang applaus doet de band z'n laatste buiging. Epica, vrienden en familie, tien jaar. Het is ongelofelijk… Hoewel ik de vroegere tijd rondom Epica best mis, ben ik ook wel gigantisch trots op het bandje wat ik toen voor het eerst zag, en hoever ze zijn gekomen. Vanavond was een perfecte terugblik op afgelopen decennium, vanavond was perfect. Elk bandlid, elk koorlid, elk orkestlid heeft z'n uiterste best gedaan dit tot stand te brengen, iedereen was honderd procent in z'n element, en dat was absoluut te zien en horen. Het vuurwerk was prachtig, de lichtshow was prachtig, dit was een topshow. Proost, dat we nog maar jaren van Epica mogen genieten!

<< vorige volgende >>