Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Refused & The Bots

Tilburg 013 10 november 2012

Al sinds de Zweedse hardcore band Refused uit Umea haar meesterwerk 'The Shape Of Punk To Come' uitbracht in 1998 ben ik aan het wachten om ze eens live aan het werk te zien. Echter, de band viel vrij snel na die plaat uit elkaar en zanger Dennis Lyxzen leek te gelukkig met zijn The International Noise Conspiracy om de band ooit nog bij elkaar te brengen. Daarnaast was er natuurlijk de politiek. Zo ontzettend bevlogen en geëngageerd als de leden van Refused altijd waren zou het toch ongeloofwaardig zijn om nu voor het grote geld te kiezen dat de grote festivals boden voor een reünie show. Toch deden ze het, en de harten van al die jongetjes die veertien/vijftien waren in 1998 klopten in hun kelen: het ging gebeuren! Naast festivals als Coachella en Groezrock was het nu de beurt aan de zalen en natuurlijk kon de Tilburgse poptempel 013 niet worden overgeslagen. En dus lopen wij op een donderdag naar de Grote Zaal toe, waar een flinke rij dertigers zich al heeft verzameld met of zonder vriendin. Ze hebben zich met hangen en wurgen weer in een band-shirt gewurmd om nog een keer die jeugdliefde te bewonderen die ze nooit in volle glorie konden aanschouwen. Vanavond zou het dan echt gebeuren, de vraag die bij eenieder brandde was uiteraard of het een grote teleurstelling zou worden, of dat de band alle hoogopgeklopte verwachtingen toch waar kond maken…

Door: Jasper

Eerst nog de ondankbare taak van het voorprogramma doorworstelen. De support van de avond (en de hele Europese tour) bestaat uit twee piepjonge Afro-Amerikaantjes die zichzelf The Bots noemen en die vanaf het begin de schijn van commercie boven muzikale integriteit tegen zich hebben. Ze hebben duidelijk al behoorlijk wat podium ervaring, maar wat ze komen doen als support voor een van de meest legendarische hardcore outfits van deze eeuw is compleet onduidelijk. Ik weet namelijk alleen in Nederland al minstens tien acts die hun rechter arm hadden gegeven om deze show te doen en hier staan deze twee paljassen hun dingetje te doen terwijl het overduidelijk is dat ze überhaupt te jong zijn om te bevatten voor wie ze mogen openen. Het hele faux-punkrock trucje dat ze doen ruikt naar zwendel en ik vermoed dat Refused en/of hun management een flinke berg duiten van dezen of genen hebben ontvangen om deze jochies mee op tour te nemen.

Cynici zullen sowieso waarschijnlijk wel verkondigen dat Refused haar zo groots uitgedragen idealen keihard verloochend door dit soort groots opgezette shows te doen en daarbij twintig euri te vragen voor T-shirts. De vraag is echter of het iets uitmaakt als ze live de belofte inlossen die ze ruim veertien jaar geleden maakten met een van de beste platen ooit gemaakt in de geschiedenis van de pop muziek: 'The Shape Of Punk To Come'.

En waarachtig, dat doen ze. Misschien is het het feit dat ik en mijn diverse aanwezige leeftijdsgenoten hier zolang in onzekerheid op hebben moeten wachten, misschien omdat Refused er zelf zoveel plezier aan beleeft, maar er hangt een bijzondere sfeer. Het doek met de doorschijnende bandnaam wordt omhoog getrokken terwijl een stille buzz langzaam aanzwengelt tot een zinderende jonge hondenvreugde: wij zijn weer allemaal vijftien als het doek vervolgens valt en de titeltrack van de legendarische plaat erin knalt. Als na een aantal nummer 'Rather Be Dead' opgestart wordt gooit ook het laatste beetje van de “kids” vooraan de schroom van zich af en ontstaat er een kolkende moshpit waar de kreten “Viva La Revolucion” en “Rather Be Alive” niet van de lucht zijn. De vriendinnen kijken geamuseerd toe hoe de nu roestige dertiger-lijven bonkend en stotend tegen elkaar aanbotsen in een euforische vreugdedans. Eindelijk zijn we dan daar waar we hadden willen staan. We zijn misschien een stukje ouder of wijzer, maar dat zie je er vanavond niet aan af. Keihard gebeukt wordt er op de nummers die komen gaan en er wordt nauwelijks iets overgeslagen. 'Hook Line, and Sinker', Summer Holidays vs. Punkroutine' en 'Worms of The Senses' komen allemaal langs, precies gespeeld zoals ik het me voorgesteld had door een band die in vorm is en plezier uitstraalt. Zanger Dennis Lyxzen maakt potsierlijke dansjes en heeft daarnaast gelukkig niets van zijn agressieve stemgeluid verloren tijdens zijn periode in The International Noise Conspiracy. Om de sfeer niet te verpesten kapt hij zelf veel van de begonnen politieke praatjes af met een grapje om snel weer verder te heersen tijdens de nummers waar het echt om draait. Het toetje in de encore is uiteraard 'New Noise', met een voelbaar kippenvel door de hele zaal terwijl we met zijn allen “'Can I Scream?!” brullen. De laatste noten die door de 013 schallen zijn die van het indrukwekkende 'Tannhauser/Derive' dat een van die nummers is waardoor ik Refused voor altijd in mijn hart heb gesloten als een van de beste bands op deze aardbol; onnavolgbaar, intelligent, catchy, urgent, tijdloos. Wat een show. Ik denk dat ik de komende tijd maar even thuis blijf want alles dat nog komt zal in het niet vallen bij deze weergaloze performance. De thuisblijvers kregen ongelijk; Refused kwam, zag, en overwon. Ze kunnen met een gerust hart weer terug in hun graf stappen, deze comeback missie is 100% geslaagd.

<< vorige volgende >>