Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Neurosis & Ufomammut

Effenaar - Eindhoven 29 juli 2011

Neurosis werd opgericht toen ik twee jaar oud was, in 1985. De meeste leden van de band die vanavond de Effenaar gaan bestormen hadden qua leeftijd dan ook mijn vader kunnen zijn. De band doet het qua tours ook wat rustiger aan, maar de laatste paar jaar zijn ze toch een behoorlijk aantal keer in Europa te vinden geweest. Vanavond spelen ze de veertiende show van een Europese trek van vijftien. Ik hoop dan ook dat ze er nog een beetje zin in hebben, want de automatische piloot ligt op de loer. Het Italiaanse Ufomammut mag de zaal opwarmen.

Door: Jasper

De Italianen van Ufomammut moeten toch in staat zijn om een zaaltje aan de gang te krijgen. Eerder dit jaar sloten ze namelijk nog triomfantlijk Roadburn af door het nieuwe album 'Eve' integraal te spelen. Vanavond spelen ze uiteraard een kortere set. Korter, maar ook rommeliger. De band giert en ronkt hard genoeg, daar ligt het niet aan, maar de focus is er niet helemaal. Ik betrap de drummer hier en daar op een foutje, iets wat bij zo'n stelletje slomo's direct opvalt, en dan vermoed ik dat het “Nederland-syndroom” de band parten aan het spelen is. Ze hebben ten slotte niet voor niets “Green” versterkers aangeschaft in plaats van Orange. Of misschien is het dat de band gewoon niet zo goed aansluit bij de hoofdact, dat toch duidelijk uit een ander vaatje tapt.

Na een korte ombouw is het daarna de beurt aan Neurosis. Het blijkt toch echt een lastige klus om het geluid van de Amerikaanse giganten direct goed te krijgen, want 'Locust Star' begint als een brij, die maar langzaam recht getrokken wordt. Daarna lijkt het concert pas echt goed te beginnen met 'Given To The Rising'. Wat is dat toch een beest van een nummer en wat is het knap dat deze band na al die jaren niets aan zijn kracht lijkt te hebben verloren.

Mijn eerste persoonlijke irritaties steken echter ook de kop op. Achter mij zijn een aantal Brabantse boeren knullen gaan staan die luidkeels staan te brallen over van alles en nog wat, maar ik hoor het woord “bier” meerdere keren voor bij komen. Ik snap dat je het gezellig wil hebben tijdens een concert, maar bij een monumentale band als Neurosis draait alles om de sfeer. Als dus tijdens een rustige passage, bijvoorbeeld het gevoelig gezongen 'A Season In The Sky' er een stelletje boeren lopen te brullen dan stoort mij dat. Goed, misschien wordt ik oud, of misschien staat het geluid wel gewoon te zacht, maar mijn “momentum” was naar de maan. Met een gezicht als een oorwurm probeer ik me te blijven concentreren op de muziek maar het gaat maar matig.

Een volgend incident helpt ook niet mee. Tijdens een pauze tussen twee nummers maakt een lolbroek uit het publiek “handpoppetjes” op het grote scherm. Helaas voor hem gaat de grappenmaker er een tijdje te lang mee door, tot irritatie van een van de crewleden van Neurosis. Een grote vent met een zaklamp gaat op onderzoek in het publiek. Een kansloze missie natuurlijk, maar ik snap de gedachte wel. Neurosis is een band die – nogmaals - staat of valt met de sfeer. De stoere zeebonken Kelly en Von Til geven zichzelf bloedserieus bloot, vooral in de rustigere passages, en hier horen ze een stukje vertrouwen van het publiek voor terug te krijgen. In de Effenaar zie ik dat niet terugkomen. De helft van de vijfentwintig euro betalende bezoekers staat vrolijk keuvelend aan de bar en zelfs midden vooraan waar ik me strategisch heb opgesteld is de sfeer erg rumoerig.

De band gaat overigens stoicijns door. Neurosis maakt nooit contact met het publiek en vanavond zal zeker geen uitzondering worden. Ze doen hun ding, de beelden spreken voor zich. Aan het einde van 'Water Is Not Enough' gaat de band ook eindelijk volledig los. Noah Landis gooit zijn keyboards bijna omver en Steve Von Till molesteert zijn gitaar. Het is goed te zien dat ze er wel degelijk ook lol in hebben, want dat is bij deze mannen met hun granieten gezichten lang niet altijd duidelijk. Aan het einde van de set kom ik tot de conclusie dat er twee nieuwe nummers zijn gespeeld: 'At The Well' en 'Killing Elk'. Ik hoor geen aardverschuiving in de sound, maar wel een groter verschil tussen hard en zacht. Ik kijk erg uit naar die nieuwe plaat. Misschien dat ik de tour die hopelijk zal volgen na de release van het nieuwe album in 2012 maar eens in België moet gaan bekijken. Daar schijnen mensen wel gewoon hun kop te kunnen houden tijdens concert.

<< vorige volgende >>